ADEM-TOCHT - SPIRITUALITEIT, MEIMAAND AAN DE HAND VAN MARIA: Het mysterie van de liefde
Sommige woorden uit het evangelie worden nooit oud.
Ze keren telkens terug als water uit een verborgen bron. Liefde is zo’n woord.
Wie het evangelie aandachtig leest, ontdekt dat alles daarnaar verwijst:
naar liefde die ontvangt, bewaart, volhardt en zich geeft.
In Jezus wordt zichtbaar wie God is.
Bij zijn doop in de Jordaan en op de berg van de gedaanteverandering klinkt dezelfde stem: Hij is de Veelgeliefde.
Dat woord zegt niet alleen iets over Hem, maar ook over ons.
Wie zich door Christus laat raken, leert langzaam verstaan dat ook zijn naam in de palm van Gods hand geschreven staat:
niet omwille van lof, maar gewoon als geliefd kind.
Johannes heeft dat misschien dieper dan wie ook begrepen.
Hij wordt niet herinnerd om zijn verdiensten, maar als de leerling van wie Jezus hield.
Dat is geen titel om trots op te zijn, maar een identiteit om in te wonen.
Misschien ligt daar wel de roeping van iedere christen: niet eerst doen of bewijzen, maar ontvangen dat men bemind is.
Liefde die blijft staan
Wanneer het lijden van Jezus begint, vallen veel zekerheden weg.
Vrienden deinzen terug, woorden verstommen, begrip schiet tekort.
Toch blijven enkelen staan: Johannes, Maria Magdalena en de andere vrouwen en Maria, de moeder van Jezus.
Zij hebben geen verklaring, geen oplossing, geen plan. Maar zij blijven. Juist daarin wordt de liefde zichtbaar.
Liefde begrijpt niet altijd, maar zij vlucht niet. Zij blijft aanwezig, ook wanneer alles donker wordt.
Onder het kruis staan geen triomferende gelovigen, maar mensen met een gewond hart.
En toch wijken zij niet. Hun trouw is hun verstaan.
Ook in ons eigen leven blijkt dat niet alles opgelost kan worden.
Niet elke wonde geneest meteen, niet elk gebed wordt verhoord zoals wij hadden gehoopt.
Maar wie liefheeft, leert een andere houding: niet beheersen, maar aanwezig zijn; niet alles begrijpen, maar mee dragen.
In die eenvoudige trouw groeit het hart.
Maria, vrouw van het bewaarde woord
Maria neemt hier een bijzondere plaats in. Zij is niet de vrouw van de grote verklaringen.
Juist daardoor wordt zij een innerlijke gids.
Tweemaal zegt het evangelie dat zij alles in haar hart bewaarde en overwoog.
Bewaren is iets anders dan vasthouden. Wie vasthoudt, wil bezitten. Wie bewaart, geeft ruimte.
Maria hoeft het mysterie niet te beheersen. Zij laat het in zich wonen.
Zij dwingt het niet tot klaarheid, maar draagt het, in vreugde en verwarring, in hoop en pijn.
Zo wordt haar hart een plaats waar God kan spreken.
Die houding is zeldzaam geworden. Wij willen begrijpen vóór we vertrouwen, controleren vóór we ons overgeven.
Maar geloof groeit niet in kramp. Het groeit waar een mens leert luisteren, wachten en overwegen.
Maria leert dat geloven niet begint met antwoorden, maar met ontvankelijkheid.
Juist daarin is zij ons nabij. Zij kent de onrust van het zoeken, de schroom van het niet-weten en de pijn van het loslaten.
Maar haar hart verhardt niet.
Daarom is zij voor zovelen een moederlijke aanwezigheid:
niet omdat zij alle problemen oplost, maar omdat zij nabij blijft waar het leven broos wordt.
“Doe maar wat Hij u zeggen zal”
Op de bruiloft van Kana spreekt Maria woorden die als een klein evangelie klinken:
“Doe maar wat Hij u zeggen zal.” Zij wijst niet naar zichzelf, maar naar Hem.
Zij opent een weg, midden in een tekort: de wijn is op, het feest dreigt stil te vallen.
Vaak is dat ook in ons leven het moment waarop geloof nodig wordt:
wanneer de voorraad opraakt, de vanzelfsprekendheid verdwijnt, de vreugde verdampt.
Dan richt Maria ons zacht naar Christus toe: luister, vertrouw, zet de stap, ook als je nog niet weet wat eruit zal groeien.
Zo is zij de leermeesteres van het eenvoudige geloof.
Zij vraagt niet om heldhaftigheid, maar om beschikbaarheid;
niet om grote woorden, maar om een hart dat zich laat aanspreken.
De geliefde leerling en de moeder
Onder het kruis vertrouwt Jezus zijn moeder toe aan de geliefde leerling, en de leerling aan zijn moeder.
Daar ontstaat een nieuwe verwantschap gegrond in liefde en zending.
Zo leeft de Kerk ook niet enkel van structuren en taken, maar van relaties die gedragen worden door geloof, hoop en liefde.
Maria herinnert ons eraan dat geloof ontvangen, dragen en waken is.
Na Pasen vinden wij haar terug in het midden van de biddende gemeenschap.
Zij staat niet erbuiten en plaatst zich ook niet centraal.
Zij wacht mee op de Geest en schept zo ruimte voor Gods adem.
Geliefd leven
Misschien is dit wel de kern: leren leven als beminden.
Veel mensen leven alsof zij zichzelf voortdurend moeten rechtvaardigen.
Het evangelie spreekt daar een bevrijdend woord tegenin: nog vóór de mens iets bewijst, klinkt de belofte al dat hij geliefd is.
Dat maakt niet passief. Wie zich bemind weet, wordt vrijer om lief te hebben: niet uit angst of plicht alleen, maar uit dankbaarheid.
Dan wordt geloof geen last, maar een weg; geen systeem, maar een relatie; geen dwang, maar antwoord.
Maria belichaamt die vrijheid. Zij heeft niets groots gezocht, maar eenvoudig plaats gemaakt voor God.
Daarom werd haar leven vruchtbaar. Ook wij hoeven niet meer te worden dan wij zijn.
Wij mogen stiller, aandachtiger en ontvankelijker worden.
Dan kan Gods Geest doen wat wij zelf niet kunnen maken.
Een klein licht voor onderweg
Misschien verklaart dat waarom zoveel mensen nog altijd een kaarsje branden bij Maria. In een kerk of kleine kapel.
Zij komen met vermoeidheid, hoop, vragen of dankbaarheid.
En vreemd genoeg volstaat dat: een vlammetje, een stilte, een gebed zonder veel woorden. Daar gebeurt iets wezenlijks.
Niet omdat alle zorgen verdwijnen, maar omdat het hart even mag rusten in een grotere trouw.
Maria ontvangt dat kleine menselijke gebaar en draagt het verder, zoals een moeder doet.
Zo leert zij ons het geloof van de kleine stappen:
blijven wanneer het moeilijk wordt, bewaren wat ons gegeven is en vertrouwen dat Gods liefde sterker is dan wat ons verlamt.
Misschien leidt dat uiteindelijk naar heiligheid.
Maria neemt ons zo bij de hand en laat ons ervaren dat het evangelie geen last is, maar een weg van vervuld leven.
Waar Maria aanwezig is, wordt het geloof minder hard en het vertrouwen dieper.
Zij leert ons niet alles begrijpen, maar alles bij God brengen. Niet groot spreken, maar trouw blijven.
En zij fluistert ons nog altijd hetzelfde eenvoudige woord toe: doe maar wat Hij u zeggen zal.
Dat is geen terloopse raad, maar een weg voor het leven.
Naar Luc Van Hilst,
pastoor in Scherpenheuvel.
Hits: 615