ADEM-TOCHT - VEERTIGDAGENTIJD - Bekeer u – een weg te gaan
“Bekeer u!”
Het woord klinkt voor velen wat hard of ouderwets.
Misschien roept het beelden op van donderpreken en een geloof dat vooral draaide rond schuld en dreiging.
Gelukkig zijn we op dat vlak gegroeid: God is geen boekhouder die geniet van onze angst.
En toch blijft die oproep in de Bijbel terugkomen, als een zachte maar duidelijke vraag:
durf opnieuw de goede richting kiezen.
Niet vanuit zelfverwijt, wel vanuit verlangen.
Alsof God zegt: “Er is meer in jou. Kom, sta op. Leef ruimer.”
Bij “bekering” denken we snel aan spectaculaire verhalen:
Paulus die van zijn paard valt en zijn leven radicaal omgooit.
Soms gebeurt het zo.
Maar meestal is bekering min- der filmisch en veel menselijker:
een ommekeer van binnenuit, een verandering van kijken, kiezen en liefhebben.
Het is ook méér dan een praktische bijsturing.
Verhuizen naar een kleinere woning, minder werken, ge- zonder eten, dat kan wijs zijn,
maar het is niet automatisch bekering.
Bekering gaat dieper: je ontdekt dat je op een spoor zit dat je niet (meer) tot leven brengt,
en je kiest bewust voor een andere weg.
Je wordt niet 'iemand anders' in de zin van een masker, maar meer jezelf, zoals je bedoeld bent.
Waarom verlangen naar zo’n ommekeer?
Soms duwt het leven ons die richting uit.
Een verlies, een breuk, een burn-out, een conflict dat maar blijft etteren…
Plots merk je: zo kan ik niet verder.
Je voelt spijt over wat je verwaarloosd hebt:
een partner die je te weinig zag,
kinderen die je vooral “geregeld” hebt maar te weinig beluisterd,
een vriend die je liet vallen, je eigen ziel die je hebt dichtgezet.
Maar bekering kan ook groeien zonder crisis.
Gewoon omdat je ouder wordt en eerlijker gaat tellen: waar wil ik mijn schaarse tijd aan geven?
Of door een ontmoeting met iemand die rust uitstraalt.
Denk aan die vrijwilliger die elke week trouw naar een eenzame buur gaat, niet spectaculair, wel standvastig.
Of aan een grootouder die na veel verdriet toch mild is gebleven. Je voelt: zo wil ik ook worden.
Soms is het alsof er in je binnenste een stem zegt: “Keer om.”
Zoals een gps die lang geduldig herberekent,...
Je hebt signalen genegeerd, pleisters geplakt, jezelf moed ingesproken… en dan dringt het door:
ik moet niet alleen bijsturen, ik moet terugkeren.
Ook onze samenleving kent dat moment.
We weten al lang dat grenzeloos consumeren, polarisatie, oorlog, klimaatdruk en uitsluiting ons uitputten.
En toch gaan we vaak door, tot de muur dichtbij komt.
Dan klinkt dezelfde vraag collectief: welke weg kiezen we?
Bekering in de Bijbel: terugkeren naar God
In de Bijbel is bekering geen prestatie maar een terugkeer.
Het Hebreeuwse 'tesjoeva' betekent letterlijk: terugkeren.
Terugkeren naar de weg waarop God je leven wil laten bloeien.
Niet omdat Hij controle wil, maar omdat jij de mooiste ver-sie van jezelf wordt,
geschapen naar zijn beeld, geroepen tot liefde.
Je blijft vrij. Jij zit aan het stuur.
Maar bekering is de keuze om je richting opnieuw af te stemmen op Gods kompas.
In een wereld die veel roept - sneller, beter, meer - raakt die verbinding gemakkelijk ondergesneeuwd.
Zelfs gelovige mensen kunnen God in een “hoekje” van het leven zetten:
een beetje zondag, een beetje traditie, maar weinig vuur.
Jezus ergert zich in het evangelie vooral aan vrome hardheid:
correcte woorden, maar een hart dat geen mens innood meer ziet.
Dat kan ons ook overkomen: dat we bezig blijven met uiterlijkheden, met “het hoort zo”,
terwijl God ons uitnodigt om innerlijk bewogen te worden en zijn liefde zichtbaar te maken,
thuis, op het werk, in de parochie, in onze omgang met kwetsbaren, in ons spreken over wie anders denkt.
Bekering is genade:
het verhaal van de goede Vader Het bekendste verhaal is dat van de verloren zoon,
of beter: de goede vader (Lucas 15).
De vader geeft zijn zoon het erfdeel zonder voorwaarden.
De zoon verspilt het en belandt leeg en arm. Dan herinnert hij zich het huis waar brood en warmte waren.
Hij keert terug, met schaamte en kleine hoop: “Misschien mag ik nog knecht zijn.”
Maar de vader rent hem tegemoet en maakt feest.
En daar staat ook de oudste zoon: correct, trouw, maar gesloten.
Hij kan moeilijk ontvangen en daardoor ook moeilijk geven.
Hij noemt zijn broer niet “mijn broer” maar “die zoon van u”.
Het is een pijnlijke spiegel: soms denken wij dat we God verdienen met ons fatsoen.
Maar het evangelie draait het om: we leven omdat we bemind worden.
En die liefde maakt ons pas echt vrij omte beminnen.
Bekering begint daarom vaak met eerlijkheid:
ik ben beperkt; ik schoot tekort; ik heb vergeving nodig.
Soms komen daar tranen bij. Tranen zijn niet zwak: ze ontdooien wat hard geworden is.
Ze openen een deur naar herstel, naar opnieuw beginnen, 'opnieuw geboren worden', zoals Jezus zegt.µ
Wat kan bekering concreet betekenen?
Bekering is een weg, geen knop. Ze vraagt oefening, steun en geduld.
Dit helpt vaak:
- Maak stilte.
Leg af en toe je telefoon weg. Zet nieuws en sociale media op pauze. Ga wandelen zonder oortjes. S
teek een kaars aan. Lees een psalm, een evangelietekst, of een zin die je raakt.
Vraag: “Heer, waar leidt U mij naartoe?”
- Onderzoek je keuzes.
Niet om jezelf te slaan, wel om eerlijk te kijken: waar wordt mijn hart groter, enwaar krimpt het?
- Zet kleine stappen:
Concreet: als je merkt dat je cynisch wordt, plan dan ontmoeting.
Als je voortdurend gejaagd bent, kies bewust voor één avond per week zonder agenda.
Als je vastloopt in wrok, zet de eerste stap: een bericht, een gesprek, desnoods met hulp van een derde.
- Kom los van eigen-belang-rijk-heid.
Bekering is vaak: het ego wat minder aan het woord laten.
'Arm van geest' worden: beseffen dat je niet het centrum bent,
maar wél een kostbare schakel in een groter geheel.
- Oefen zorgzame aandacht.
Een buur die niemand ziet. Een familielid dat stil verdriet draagt. Een collega die altijd “sterk” moet zijn.
Vijf minuten echt luisteren zonder advies, een maaltijd brengen, een kaartje sturen, bidden bij naam.
- Wees dankbaar.
Dankbaarheid groeit waar je opnieuw verbinding voelt:
met mensen, met de schepping, met God in het hart van alles.
Wie leert danken, leert ook meer vrede ontvangen.
Paulus vat het samen als:
“Bekleed u met de nieuwe mens…
met tedere ontferming, goedheid, deemoed, zachtheid, geduld… en weest dankbaar”
(Kolossenzen 3).
Dat is geen theorie. Dat is een dagelijks programma:
in hoe je praat met je partner, hoe je reageert op iemand die lastig is,
hoe je omgaat met geld, tijd, aarde enkwetsbaarheid.
“Bekeer u” is dus geen dreigement, maar een uitnodiging tot voluit mens worden.
Dan groeit iets van Gods Rijk: meer gerechtigheid, meer verzoening, meer zachtmoedige kracht.
Niet ineens perfect, wel stap voor stap.
Naar Ria Grommen, Adem-Tocht
Hits: 801